هواپیماها را می توان بر اساس شکل، موتور، وزن و ... دسته بندی کرد که در اینجا هواپیما را بر اساس کاربرد آن طبقه بندی میکنیم:
این هواپیماها به طور خاص برای حمل و نقل گروهی از افراد ساخته شده اند. آنها توسط خطوط هوایی برای پروازهای تجاری استفاده می شوند، اگرچه می توانند خصوصی نیز باشند. آنها به کابین های تحت فشار و ویژگی های خاصی مانند صندلی، توالت، صفحه نمایش و آشپزخانه های کوچک مجهز هستند.
برای حمل کالا و اجسام بزرگ استفاده می شود. آنها صندلی یا سایر عناصر مورد نیاز برای حمل و نقل افراد ندارند. آنها معمولاً بدنه وسیع تری دارند تا فضای ذخیره سازی بیشتری داشته باشند. بالهای بلندتر به طوری که بار هنگام زمینگیری به زمین نزدیکتر شود. چرخ های بیشتر؛ و دم های بالاتری دارند که بارگیری و تخلیه از طریق درب پشتی انجام شود.
برای مقاصد جنگی استفاده می شود. انواع مختلفی از هواپیماهای نظامی با توجه به اهداف آنها وجود دارد. به عنوان مثال، آنها می توانند بمب افکن هایی با قابلیت حمل و پرتاب بمب یا موشک باشند. همینطور آنها برای رهگیری و سرنگونی بمب هایی در هوا ، طراحی و تجهیز شده اند.
مواد اولیه هواپیما باید سفت، محکم، مقاوم در برابر خوردگی و وزن سبک باشد. بیشتر هواپیماها از تیتانیوم، فولاد، آلومینیوم و کامپوزیت ها (اغلب شامل پلیمرها و فیبر کربن) ساخته شده اند.
مهندسان با در نظر گرفتن مجموعه ای از عوامل از جمله ابعاد، هدف و غیره تعیین می کنند که یک هواپیما از چه موادی ساخته شود. بیشتر هواپیماهای تجاری قدیمی عمدتاً از آلومینیوم ساخته می شدند و هواپیماهای جدیدتر از مواد کامپوزیت ساخته می شدند. هواپیماهای نظامی ممکن است از آلیاژ سبکی مانند تیتانیوم ساخته شوند.
اصل عملکرد آنها بر اساس نیروی ایرودینامیکی ایجاد شده بر روی بال ها در جهت رو به بالا است که لیفت نامیده می شود. این به دلیل اختلاف فشار بین بالا و پایین بال است.
هر چه هواپیما بالاتر پرواز کند، سریعتر خواهد رفت. این به این دلیل است که هوا در ارتفاعات بالاتر چگالی کمتری پیدا میکند و پسای ایرودینامیکی کمتری ایجاد میکند. این همچنین می تواند برای جلوگیری از تلاطم و صرفه جویی در سوخت مفید باشد.
ارتفاعی که هواپیما در آن سفر می کند به عوامل مختلفی مانند نوع هواپیما، فاصله بین نقاط مبداء و مقصد، جهت باد و گواهینامه هواپیما برای عملیات RVSM (حداقل جداسازی عمودی کاهش یافته) بستگی دارد.
اکثر هواپیماهای تجاری دارای سقف پرواز مطلق در حدود 40000 فوت (13000 متر) هستند، در حالی که برخی از جت ها می توانند به 52000 فوت (15850 متر) برسند. حد بالا برای هوانوردی نظامی امروز، 82000 فوت (25000 متر) است.
در حال حاضر چهار نوع سوخت جت وجود دارد:
در موتورهای توربین استفاده می شود. این موضوع تابع استاندارد بینالمللی است تا نیازهای بالای موتورهای هواپیما را برآورده کند.
در هواپیماهای نظامی استفاده می شود. این مخلوط حاوی تقریباً 65٪ بنزین و 35٪ نفت سفید است و در مناطقی با درجه حرارت پایین استفاده می شود. این به این دلیل است که ترکیب نفت سفید و بنزین ، قابل اشتعال تر است.
فقط در موتورهای پیستونی قدیمی که در هواپیماهای ورزشی و هواپیماهای خصوصی کوچک که به سوخت سرب با اکتان بالا نیاز دارند ، استفاده می شود. Avgas گران است، به همین دلیل است که گازوئیل و نفت سفید بیشتر از این نوع بنزین، استفاده می شود.
این یک جایگزین تجدید پذیر است که از جلبک ها، روغن جاتروفا و غیره ساخته شده است. صنعت هوانوردی سال هاست آن را در پروازهای متعدد آزمایش و امتحان می کند.
تهیه و ترجمه: متینا بشارتی
مجله ارم بلاگ
تبلیغات☆افزایش بازدید و افزایش فروش☆ در ارم بلاگ
مشاهده